पूर्ण श्रद्धाकें साथ क्रमश: कथा सुनते हुए उसे अन्ततक पूर्णरूपसे श्रवण करना चाहिये। यथाशक्ति श्रवणके लिये उद्यत रहकर मनको प्रसन्न रखे। हृदयमें हर्षसे उललसित हो मनमें संशय या तर्क-वितर्क न करे ।।
pūrṇaśraddhayā saha kramaśaḥ kathāṃ śṛṇvan tām antataḥ pūrṇarūpeṇa śravaṇaṃ kuryāt | yathāśakti śravaṇāya udyataḥ san manaḥ prasannaṃ rakṣet | hṛdaye harṣeṇa ullasitaḥ san manasi saṃśayaṃ vā tarka-vitarkaṃ na kuryāt || satyārjavavrato dāntaḥ śuciḥ śaucasamanvitaḥ | śraddadhāno jitakrodho yathā sidhyati tac chṛṇu ||
Wika ni Vaiśampāyana: Dapat pakinggan ang salaysay na ito nang paisa-isang hakbang na may ganap na pananampalataya, at dinggin ito nang buo hanggang sa wakas. Hangga’t kaya, manatiling masigasig sa pakikinig at panatilihing masaya ang isip. Sa pusong itinaas ng galak, huwag magpakalunod sa pag-aalinlangan o sa pakikipagtalo. Ang tagapakinig na nanata sa katotohanan at pagiging tuwid, may pagpipigil-sa-sarili, dalisay at masinop sa kalinisan, may pananampalataya, at nagwawagi sa galit—kung paano siya nakakamit ang tagumpay na espirituwal, iyon ang sasabihin ko; makinig.
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches the discipline of listening to sacred narrative: hear it fully and sequentially with faith, mental clarity, joy, and without skeptical quarrelling; cultivate truthfulness, straightforwardness, self-restraint, purity/cleanliness, faith, and mastery over anger to gain spiritual fruition (siddhi).
Vaiśampāyana pauses the storyline to instruct the audience on the proper inner attitude and ethical qualifications of a hearer, framing the act of listening itself as a dharmic practice that yields ‘siddhi’ when done rightly.