यद् यद् गृहे वरं किंचिद् यद् यदस्ति महद् वसु । तत् तद् देयं द्विजातिभ्य आत्मा दाराश्न सूनव:
yad yad gṛhe varaṃ kiñcid yad yad asti mahad vasu | tat tad deyaṃ dvijātibhya ātmā dārāś ca sūnavaḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Anumang pinakamainam na bagay sa tahanan, at anumang malaking yaman na naroon—bawat isa ay dapat ipagkaloob sa mga ‘dalawang ulit na isinilang’ (dvija). Tunay, maging ang sariling sarili, ang asawa, at ang mga anak na lalaki ay dapat ihandog (sa diwa ng ganap na pagtalikod at pagkakaloob).”
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches radical generosity and detachment: whatever is best in one’s household and whatever wealth one has should be given in charity—especially to the dvijātis—cultivating renunciation and merit rather than clinging to possessions and familial identity.
In Svargārohaṇa, as the narrative moves toward its concluding moral reckoning, Vaiśampāyana reports an instruction emphasizing dāna and tyāga: the ideal response at life’s end (or in a dharmic culmination) is to relinquish household goods and wealth through gifting, expressing final non-attachment.