Shloka 32
Yuddha-yajña-vyākhyāna (The Battle as Sacrifice): Ambarīṣa–Indra Saṃvāda
वीरास्थिशर्करा दुर्गा मांसशोणितकर्दमा । असिचर्मप्लवा घोरा केशशैवलशाद्धला
vīrāsthiśarkarā durgā māṃsaśoṇitakardamā | asicarmaplavā ghorā keśaśaivalśāddhalā ||
Inilarawan ni Ambarīṣa ang isang nakapanghihilakbot na tanawin na tila kuta: ang graba nito’y mga buto ng mga bayani, ang putik nito’y laman at dugo, at tinatawid sa pamamagitan ng mga balsang yari sa talim ng espada at mga balat. Kasuklam-suklam at marumi, nababara ito ng buhok na parang lumot sa ilog at nagkalat ang mga namuong, di-dalisay na labi—larawang nilalayong gisingin ang pagkasuklam na moral sa karahasan at sa pagkapahamak na dala nito.
अम्बरीष उवाच
Educational Q&A
By portraying a landscape made of bones, blood, and weapons, the verse uses shock and revulsion to underline the ethical cost of violence and the tragic aftermath of war, urging reflection on dharma and restraint.
Ambarīṣa is describing a dreadful, obstacle-like place—evoking a battlefield or hellish passage—filled with the physical remnants of slaughter (bones, flesh, blood, swords, hides, hair), emphasizing its horror and moral warning.