Shloka 14
Kṣātra-Dharma, Daṇḍanīti, and Social Order
Indra–Māndhātṛ Dialogue
जगाम शिरसा पादीौ यज्ञे विष्णोर्महात्मन: । दर्शयामास तं॑ विष्णू रूपमास्थाय वासवम्
jagāma śirasā pādau yajñe viṣṇor mahātmanaḥ | darśayāmāsa taṃ viṣṇur rūpam āsthāya vāsavam |
Wika ni Bhishma: Sa handog na iyon, si Haring Māndhātṛ ay yumukod nang may malalim na debosyon sa mga paa ng Dakilang Panginoong Viṣṇu, idinampi ang ulo sa lupa bilang paggalang. Nalugod dito, ipinakita ni Viṣṇu ang Kanyang sarili sa kanya, na nag-anyong Vāsava (Indra). Ipinapahiwatig ng pangyayaring ito na ang taimtim na kababaang-loob at debosyon sa banal na tungkulin ay humihila ng biyayang makalangit, kahit piliin ng Panginoon na magpakita sa isang pamilyar na anyong diyos.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True dharmic action, especially in sacred rites, is fulfilled by humility and heartfelt devotion; such surrender invites divine grace, and the Lord may reveal Himself in whatever form best suits the devotee and the occasion.
During King Māndhātṛ’s sacrifice, he bows at Viṣṇu’s feet with deep reverence. In response, Viṣṇu grants him a direct vision, appearing in the form of Vāsava (Indra).