Kṣātra-Dharma, Daṇḍanīti, and Social Order
Indra–Māndhātṛ Dialogue
स पार्थिवैर्वत: सद्धिरर्चयामास त॑ प्रभुम् तस्य पार्थिवसिंहस्य तस्य चैव महात्मन: । संवादो<यं महानासीदू विष्णु प्रति महाद्युतिम्
sa pārthivair vṛtaḥ sādubhir arcayāmāsa taṁ prabhum | tasya pārthivasiṁhasya tasya caiva mahātmanaḥ | saṁvādo ’yaṁ mahān āsīd viṣṇu-prati mahādyutim ||
Napapaligiran ng mga haring may kabanalan, sinamba ng pinunong iyon (Māndhātṛ) ang Panginoon na nagpakita sa anyo ni Indra. Pagkaraan, sa pagitan ng “leon sa mga hari” na iyon at ng dakilang-loob na Indra, naganap ang isang dakilang pag-uusap tungkol sa lubhang maningning na Panginoong Viṣṇu—na nagtatakda ng aral na ang tunay na paghahari ay nakaugat sa paggalang sa banal at sa pagtatanong hinggil sa dharma.
भीष्म उवाच
The verse frames ideal kingship as rooted in reverence (arcana) and in serious inquiry: a righteous ruler honors the divine and seeks understanding of Viṣṇu, implying that political power should be guided by dharma and devotion rather than mere force.
Māndhātṛ, attended by virtuous kings, worships the Lord appearing as Indra; then a major dialogue begins between Māndhātṛ and Indra, focused on the nature and glory of Viṣṇu.