Yudhiṣṭhira’s Post-Accession Settlements and Approach to Vāsudeva (युधिष्ठिरस्य राज्यस्थापनं वासुदेवाभिगमनं च)
जाज्वल्यमानं वपुषा दिव्याभरणभूषितम् । पीतकौशेयवसन हेम्नेवोपगतं मणिम्
Vaiśampāyana uvāca: jājyamānaṃ vapuṣā divyābharaṇabhūṣitam | pītakauśeyavasanaṃ hemnevopagataṃ maṇim ||
Wika ni Vaiśampāyana: Namalas nila siya—ang katawan ay nagliliyab sa banal na liwanag, pinalamutian ng makalangit na hiyas, at nababalutan ng dilaw na sutla—na wari’y sapiro na nakalapat sa ginto. Ipinapahiwatig ng tagpong ito hindi lamang karangyaan, kundi ang moral na kapangyarihan at mapalad na presensiya ni Kṛṣṇa; ang kanyang maningning na anyo ang nagpapapanatag sa isip tungo sa dharma sa gitna ng mga bakas ng digmaan.
वैशम्पायन उवाच
The verse uses sacred imagery to convey moral authority: Kṛṣṇa’s radiant, ornamented form symbolizes auspiciousness and the stabilizing power of dharma. In Śānti Parva’s context of grief and ethical rebuilding after war, such a vision points the listener from turmoil toward righteous order and inner steadiness.
Vaiśampāyana narrates a sighting/encounter in which Kṛṣṇa is seen seated in splendor, shining with divine brilliance, wearing yellow silk and adorned with ornaments. The simile ‘like a gem set in gold’ highlights the striking contrast and beauty of his dark-hued form against golden adornment.