Yudhiṣṭhira’s Post-Accession Settlements and Approach to Vāsudeva (युधिष्ठिरस्य राज्यस्थापनं वासुदेवाभिगमनं च)
ततो महति पर्यड्के मणिकाञ्चनभूषिते | ददर्श कृष्णमासीनं नीलमेघसमगद्युतिम्
tato mahati paryaṅke maṇikāñcanabhūṣite | dadarśa kṛṣṇam āsīnaṃ nīlameghasamagadyutim ||
Pagkaraan, nakita niya si Kṛṣṇa na nakaupo sa isang malaking higaan na pinalamutian ng mga hiyas at ginto, nagniningning na wari’y maitim na ulap-ulan. Ipinapakita ng tagpong ito ang mapitagang pagkilala sa banal na kamahalan: hindi sa kapangyarihan para sa kapangyarihan nakatuon ang tingin ng nakamasid, kundi sa mapalad na presensiya ng Isa na ang ningning ay tanda ng pag-iingat, paggabay, at muling pagtindig ng dharma matapos ang pagkawasak ng digmaan.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds darśana—recognition of the divine and auspicious—suggesting that true authority and guidance are grounded in dharma and protective compassion. Kṛṣṇa’s radiance functions as a narrative marker of reassurance and moral orientation in the aftermath of conflict.
The narrator reports a sight: Kṛṣṇa is seen seated on a grand couch ornamented with gems and gold, shining with cloud-like dark splendor. It is a descriptive moment that sets a reverential tone before counsel, instruction, or significant dialogue.