Śānti Parva Adhyāya 43 — Yudhiṣṭhira’s Stuti of Kṛṣṇa
Assembly Hymn of Many Names
वराहो<न्निर्बहद्धानुर्वषभस्ताक्ष्यलक्षण: । अनीकसाह: पुरुष: शिपिविष्ट उरुक्रम:
vaiśampāyana uvāca |
varāho 'gnir bṛhaddhānur vṛṣabhas tākṣya-lakṣaṇaḥ |
anīka-sāhaḥ puruṣaḥ śipiviṣṭa urukramaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang Baboy-Damo, ang Apoy, ang Tagapagdala ng Dakilang Busog (ang Araw), ang Toro (Dharma), ang May tatak ni Garuḍa, ang Nakakatiis sa bagsik ng hukbong kaaway, ang Panloob na Purusha, ang Pumasok sa lahat ng katawan bilang Sarili, at si Uru-krama—ang Malawak ang Hakbang (Vāmana): lahat ng ito ay tunay na mga pangalan at anyo Mo.”
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches that the Supreme can be approached through many names and manifestations—cosmic forces (Agni, Sūrya), moral principle (Dharma), incarnations (Varāha, Vāmana), and the indwelling Self (Puruṣa/Śipiviṣṭa). It frames devotion as recognizing unity behind diverse forms.
In Vaiśampāyana’s narration within Śānti Parva, a litany of divine epithets is recited to identify the addressed deity (Viṣṇu/Nārāyaṇa) as present in multiple cosmic and ethical dimensions, affirming his all-pervasive nature.