Shloka 9
सूर्यदेव बरसातमें पृथ्वीपर जो पानी बरसाते हैं, उसे अपनी विशुद्ध किरणोंद्वारा आठ महीनेमें पुनः: खींच लेते हैं। इससे बढ़कर आश्वर्यकी बात और क्या होगी? ।।
sūryadevaḥ varṣākāle pṛthivyāṃ yaḥ salilaṃ varṣayati, tat svaviśuddhābhiḥ kiraṇābhiḥ aṣṭamāsaiḥ punaḥ ākarṣati; etad-adhikaṃ kim āścaryam? yasya tejo-viśeṣeṣu svayam ātmā pratiṣṭhitaḥ | yato bījaṃ mahī ceyaṃ dhāryate sa-carācarā | vipravara! yasya sūryasya viśiṣṭe tejasī sākṣāt paramātmā niviṣṭaḥ, yasmāt nānāvidhāni bījāni prabhavanti, yasya ādhāreṇa sa-carācarā pṛthivī dhṛtā, yasya maṇḍale ādi-antarahitaḥ mahābāhuḥ sanātanaḥ puruṣottamaḥ bhagavān nārāyaṇaḥ virājate—tasmād adhikaṃ kim āścaryam?
Wika ng Nāga: “Sa panahon ng tag-ulan, ang Araw ang nagpapabagsak ng tubig sa lupa, at pagkatapos, sa pamamagitan ng kaniyang dalisay na mga sinag, muli niya itong hinihigop pabalik sa loob ng walong buwan. Ano pang hiwaga ang hihigit dito? O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, sa natatanging ningning ng Araw ay nananahan ang mismong Dakilang Sarili. Mula sa kaniya sumisibol ang sari-saring binhi ng buhay; sa kaniyang pag-alalay ay nananatiling nakatindig ang buong daigdig—kasama ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw. At sa loob ng bilog ng araw ay nagniningning si Nārāyaṇa, ang walang simula at walang wakas, makapangyarihang Puruṣottama na may malalakas na bisig. Ano pa ang hihigit na kababalaghan kaysa sa kaniya?”
नाग उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Sun’s cyclical work—sending rain and reabsorbing water—as a sign of divine governance. It links natural processes to dharmic cosmic order and affirms that the Supreme Self (Paramātmā/Nārāyaṇa) is present in and through the Sun’s radiance, sustaining all life.
A Nāga addresses a learned brāhmaṇa, pointing to the Sun’s role in rainfall and the return of waters as an astonishing phenomenon. He then elevates the point into theology: the Sun is a support of the world and a locus where Nārāyaṇa, the eternal Supreme Person, is said to shine.