Shloka 10
यत्र देवो महाबाहु: शाश्वतः पुरुषोत्तम: । अनादिनिधनो विप्र किमाश्नर्यमत: परम्
yatra devo mahābāhuḥ śāśvataḥ puruṣottamaḥ | anādinidhano vipra kim āścaryam ataḥ param ||
Wika ng Nāga: “O brāhmaṇa, ano pang hiwaga ang hihigit dito—na sa pambihirang ningning ng Araw ay nananahan ang walang simula at walang wakas, makapangyarihang Puruṣottama na may malalakas na bisig? Mula sa kaniya sumisibol ang sari-saring binhi ng buhay, at sa kaniyang pag-alalay ay napapanatili ang buong daigdig—kasama ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw. Kung si Nārāyaṇa mismo ang nagniningning sa bilog ng araw, ano pa ang makalalamang sa hiwagang iyon?”
नाग उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the supreme, beginningless Lord (Puruṣottama/Nārāyaṇa) as the inner support of cosmic order—so present and powerful that even the Sun’s radiance is portrayed as his abode; recognizing this evokes reverence and wonder.
A Nāga addresses a brāhmaṇa and points to a theological-cosmological marvel: the Supreme Lord is said to dwell in the Sun’s sphere, from whom life’s ‘seeds’ arise and by whose support the earth and all beings are sustained.