एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
मेरो: सहस्रै: स हि योजनानां द्वात्रिंशतोर्थ्व कविभिरननिरुक्त: | अनिन्द्रियाश्ञानशनाश्न तत्र निष्पन्दहीना: सुसुगन्धिनस्ते
Meruḥ sahasraiḥ sa hi yojanānāṃ dvātriṃśad-ūrdhvaḥ kavibhir ananiruktaḥ | anindriyāś cānāśanāś ca tatra niṣpanda-hīnāḥ su-sugandhinaś te ||
Wika ni Nārada: Sa harap nila ay lumitaw ang malawak na pulo na tanyag sa pangalang Śveta, na nasa hilagang bahagi ng Karagatang Gatas. Sinasabi ng mga pantas na ito’y tumataas nang tatlumpu’t dalawang libong yojana higit sa Bundok Meru. Ang mga naninirahan doon ay sinasabing lampas sa pag-iral na pinaghaharian ng mga pandama, hindi nangangailangan ng pagkain, at walang ligalig na pagkilos—ngunit taglay ang tunay na kaalaman; at mula sa kanilang katawan ay walang patid na lumalaganap ang isang mabangong samyo.
नारद उवाच
The verse presents an ideal of purified existence: freedom from sensory compulsion, craving for food, and restless activity, while remaining established in knowledge. Ethically, it points toward restraint, inner stillness, and wisdom as marks of higher life.
Nārada describes a visionary geography: the appearance of the great Śveta-dvīpa in the northern part of the Ocean of Milk, its immense height relative to Meru, and the extraordinary qualities of its inhabitants.