एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
श्वेता: पुमांसो गतसर्वपापा- श्क्षुमुष: पापकृतां नराणाम् | वज्रास्थिकाया: सममानोन्माना दिव्यावयवरूपा: शुभसारोपेता:
śvetāḥ pumāṁso gatasarvapāpāś cakṣu-muṣaḥ pāpakṛtāṁ narāṇām | vajrāsthi-kāyāḥ samamānonmānā divyāvayava-rūpāḥ śubha-sāropetāḥ ||
Wika ni Nārada: “Sa pulong iyon ay naninirahan ang mga lalaking maputi ang kulay, ganap na malaya sa lahat ng kasalanan. Sa mga makasalanan, ang pagtanaw lamang sa kanila ay nakabubulag sa silaw. Ang kanilang katawan, pati mga buto, ay matibay na parang vajra; itinuturing nilang magkapantay ang dangal at paghamak. Ang kanilang mga sangkap ay may anyong makalangit, at sila’y pinagkalooban ng mapalad na lakas (na bunga ng kahusayan sa yoga).”
नारद उवाच
Moral purity and yogic discipline culminate in steadiness of mind: the truly perfected are described as free from sin and unmoved by honor or dishonor, suggesting that ethical conduct and inner equanimity are marks of spiritual attainment.
Nārada is describing extraordinary inhabitants of a certain island: radiant, sinless men whose very appearance overwhelms the sinful, possessing adamantine bodies and divine limbs, and characterized by equal regard for praise and blame.