नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
याज़्वल्क्य उवाच एवमुक्त्वा सम्प्रयातो दिवं स विभ्राजन् वै श्रीमता दर्शनेन । दृष्टश्न तुष्ट्या परयाभिनन्द्य प्रदक्षिणं मम कृत्वा महात्मा
Yājñavalkya uvāca: evam uktvā samprayāto divaṁ sa vibhrājan vai śrīmatā darśanena | dṛṣṭas taṁ tuṣṭyā parayābhinandya pradakṣiṇaṁ mama kṛtvā mahātmā ||
Wika ni Yājñavalkya: “Pagkasabi niya nang gayon, ang dakilang kaluluwang iyon ay tumungo na sa langit, nagliliwanag sa ningning ng kanyang mapalad na pagdatal. Nang siya’y makita ko, ako man—puspos ng malalim na kasiyahan—ay bumati sa kanya nang may paggalang habang umiikot siya sa paligid ko, at saka nagpatuloy sa kanyang paglalakbay.”
याज़्वल्क्य उवाच
The verse underscores dharmic etiquette: honoring the worthy through reverent greeting and pradakṣiṇā. It presents respect for spiritual or noble persons as an ethical act that reflects inner purity and right conduct.
After speaking, the radiant celestial figure (identified in the context as the Gandharva king Viśvāvasu) respectfully circumambulates Yājñavalkya, receives/returns honor, and departs to heaven; Yājñavalkya watches him with deep satisfaction.