Shloka 85
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
ब्रह्मादीनां खेचराणां क्षितौ च ये चाधस्तात् संवसन्ते नरेन्द्र । तत्रैव तद्दर्शनं दर्शयन् वै सम्यक् क्षेम्यं ये पथं संश्रिता वै
brahmādīnāṁ khecarāṇāṁ kṣitau ca ye cādhastāt saṁvasanti narendra | tatraiva taddarśanaṁ darśayan vai samyak kṣemyaṁ ye pathaṁ saṁśritā vai, rājā janaka |
Wika ni Yājñavalkya: “O hari, sa mga nilalang na naglalakbay sa himpapawid gaya ni Brahmā at ng iba pang mga diyos, sa mga tao na naninirahan sa lupa, at sa mga nananahan sa mga daigdig sa ilalim ng lupa—sinumang kumapit sa mapalad na landas tungo sa paglaya—pinuntahan sila ni Viśvāvasu sa kani-kanilang mga dako at itinuro sa kanila ang tunay na pananaw (wastong pag-unawa) na itinuro ko.”
याज़्वल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes samyak-darśana—true or right understanding—as the foundation of the auspicious path to liberation, and presents it as a universal teaching applicable across all realms (gods, humans, and beings in lower worlds).
Yājñavalkya tells King Janaka that Viśvāvasu carried the instruction he had received—this doctrine of right vision—to qualified seekers in every realm, teaching them where they lived, provided they had taken refuge in the welfare-giving path to mokṣa.