नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
एवमप्रतिबुद्धश्न बुध्यमानश्न तेडनघ । बुद्धश्नोक्तो यथातत्त्वं मया श्रुतिनिदर्शनात्
evam apratibuddhaś ca budhyamānaś ca te 'nagha | buddhaś coktō yathātattvaṁ mayā śrutinidarśanāt | niṣpāpa gandharvarāja |
O walang bahid ng kasalanan, O hari ng mga Gandharva—sa ganitong paraan ay ipinaliwanag ko sa iyo, ayon sa patotoo ng śruti (Veda), ang katotohanan gaya ng tunay nitong anyo: ang kalagayan ng hindi pa nagigising, ang proseso ng paggising, at ang kalagayan ng ganap na nagising. Sa aral na nakaugat sa śruti, inilahad ko ang tunay na pagkakaiba ng walang-malay na Kalikasan (Prakṛti), ng may-malay na jīvātman, at ng Kataas-taasang Sarili (Paramātman) na ang pinakadiwa ay dalisay na kamalayan.
याज़्ञवल्क्य उवाच
The verse summarizes a graded instruction: the unawakened state, the process of awakening through discernment, and the awakened realization. Yājñavalkya emphasizes that his account is grounded in śruti (Vedic revelation) and points toward correct knowledge of reality—distinguishing inert Nature (prakṛti), the conscious individual self (jīva/ātman), and the Supreme Self (paramātman) as pure awareness.
Yājñavalkya addresses the Gandharva king respectfully as ‘sinless’ and concludes a doctrinal explanation. He states that he has taught the matter ‘as it truly is,’ citing śruti as his evidentiary basis, thereby closing or summarizing a section of instruction on awakening and true knowledge.