नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
कर्तु शतपथं चेदमपूर्व च कृतं मया । यथाभिलषितं मार्ग तथा तच्चोपपादितम्
kartuḥ śatapathaṃ cedam apūrvaṃ ca kṛtaṃ mayā | yathābhilaṣitaṃ mārgaṃ tathā tac copapāditam, nareśvara! tadantaraṃ mayā bījarūpaṃ praṇavaṃ ca sarasvatī-devīṃ ca sammukhaṃ kṛtvā bhagavat sūryasya kṛpayā śatapathasya racanām ārabdhā | etam apūrva-granthaṃ ca pūrṇaṃ kṛtavān asmi | yaś ca mokṣa-mārgo mama abhīṣṭaḥ sa api bhalībhānti sampāditaḥ ||
Wika ni Yājñavalkya: “O hari, nilikha ko ang Śatapatha na ito—isang gawang di pa nagkaroon noon—at inilatag ko rin, ayon sa aking ninanais, ang landas na humahantong pasulong. Pagkaraan, itinanghal ko sa harap ko ang Praṇava na ‘Oṃ’ bilang anyong-binhi at si Sarasvatī; sa biyaya ng kagalang-galang na Araw, sinimulan ko ang paglikha ng Śatapatha. Ngayon ay natapos ko na ang pambihirang gawang ito, at natupad ko rin nang wasto ang landas ng paglaya na aking minimithi.”
याज़्ञवल्क्य उवाच
Spiritual knowledge is to be properly established and completed through disciplined composition/teaching, grounded in sacred sound (Oṃ), guided speech and learning (Sarasvatī), and sustained by divine grace (Sūrya). The verse links scholarship and liberation: a true ‘path’ is not merely conceived but responsibly ‘set forth’ and fulfilled toward mokṣa.
Yājñavalkya addresses a king and reports that he has composed an extraordinary work called the Śatapatha and has also articulated the liberation-path he intended. He describes beginning the work by invoking Oṃ and Sarasvatī and relying on the Sun’s grace, and he declares the text and his intended mokṣa-oriented undertaking complete.