Shloka 22
नारद–शुक संवादः (Nārada–Śuka Dialogue): Tyāga, Saṃyama, and Vyakta–Avyakta Viveka
तैलपात्रं यथा पूर्ण कराभ्यां गृह पूरुष: । सोपानमारुहेद् भीतस्तर्ज्यमानो 5डसिपाणिभि:
tailapātraṃ yathā pūrṇaṃ karābhyāṃ gṛhapūruṣaḥ | sopānam āruhed bhītas tarjyamāno ’sipaṇibhiḥ ||
Sinabi ni Yājñavalkya: “Gaya ng maingat na tao na pinipigil ang isip, umaakyat sa hagdan habang hawak sa dalawang kamay ang isang mangkok na punô ng langis—at kahit takutin at bantaan ng maraming lalaking may mga espada, hindi niya hinahayaang may tumapon kahit isang patak—gayon din ang yogin na nakaabot sa mas mataas na kalagayan ng yoga: iisa ang tuon ng isip, kaya hindi siya natitinag mula sa samādhi. Sa katatagan ng mga indriya (mga pandama) at sa di-nayanig na kalagayan ng isip, nananatili siyang hindi matinag. Ito ang mga palatandaang dapat kilalanin sa isang ganap na pantas.”
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
Unbroken attentiveness and restraint are the hallmark of yogic perfection: like a person who will not spill even a drop of oil under threat, the accomplished yogin does not slip from samādhi because the senses are steady and the mind remains unwavering.
Yājñavalkya illustrates the yogin’s inner stability through a vivid example: an ordinary man climbs stairs holding a full oil-bowl while armed men threaten him; despite fear, he maintains perfect care. This becomes a metaphor for the yogin’s unshakable concentration amid disturbances.