Adhyātma–Adhibhūta–Adhidaivata Correspondences and the Triguṇa Lakṣaṇas (Śānti-parva 301)
प्राप्त काले च यद् दुःखं सततं विषयैषिणाम् | तिर्यक्षु पततां दुःखं पततां नरके च यत्
prāpta-kāle ca yad duḥkhaṁ satataṁ viṣayaiṣiṇām | tiryakṣu patatāṁ duḥkhaṁ patatāṁ narake ca yat ||
Wika ni Bhīṣma: “Isaalang-alang ang pagdurusang paulit-ulit na dumarating sa mga taong laging humahabol sa mga bagay ng pandama kapag sumapit ang itinakdang panahon; at isaalang-alang din ang pagdurusa ng mga nilalang na nahuhulog sa kapanganakang-hayop, at ang pagdurusa ng mga nahuhulog sa impiyerno.”
भीष्म उवाच
Attachment to sense-objects leads to recurring suffering, and karmic downfall can culminate in painful states such as animal birth and hell; therefore one should cultivate discernment and restraint rather than compulsive pursuit of pleasures.
In the Śānti Parva discourse, Bhīṣma continues instructing the king on the consequences of desire-driven living, contrasting worldly craving with the grim outcomes of karmic decline (tiryagyoni and naraka) to motivate ethical self-control and higher knowledge.