अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
दान॑ त्याग: शोभना मूर्तिरिद्भ्यो भूतप्लाव्यं तपसा वै शरीरम् । सरस्वतीनैमिषपुष्करेषु ये चाप्यन्ये पुण्यदेशा: पृथिव्याम्
dānaṁ tyāgaḥ śobhanā mūrtir idbhyo bhūtaplāvyaṁ tapasā vai śarīram | sarasvatī-naimiṣa-puṣkareṣu ye cāpy anye puṇyadeśāḥ pṛthivyām, rājan ||
Wika ni Parāśara: “Ang pagkakawanggawa at pagtalikod sa luho ay isang marikit na anyo ng kabutihan. Sa pamamagitan ng tapas (pagpapakasakit/ascetismo) at ng mga tubig na nakapaglilinis, ang katawan ay nahuhugasan at naiaangat. Kaya, O hari, nararapat na magtungo sa mga banal na pook—sa Sarasvatī, Naimiṣa, Puṣkara, at iba pang mapagpalang lupain sa daigdig—at doon magbigay ng handog, talikdan ang paglalabis, manahan sa katahimikan, at linisin ang katawan at isipan sa pamamagitan ng tapas at ng tubig ng paglalakbay-panrelihiyon.”
पराशर उवाच
The verse teaches that dharmic life is strengthened through dāna (charity) and tyāga (renunciation). Inner and outer purification is achieved by tapas (disciplined austerity) and by contact with sacred waters and holy places, cultivating calmness and restraint rather than indulgence.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, the sage Parāśara addresses a king and recommends practical religious-ethical disciplines: visiting renowned tīrthas such as Sarasvatī, Naimiṣāraṇya, and Puṣkara, giving gifts there, renouncing pleasures, maintaining a peaceful disposition, and purifying oneself through austerity and pilgrimage rites.