Shloka 35
अव्यक्त-प्रबोधः (Awakening to the Unmanifest): The 25th and 26th Principles and Eligibility for Brahma-vidyā
जातिसे श्रेष्ठ पुरुष भी यदि निन्दित कर्म करता है तो वह कर्म उसे कलंकित कर देता है; इसलिये किसी भी दृष्टिसे बुरा कर्म करना अच्छा नहीं है ।। जनक उवाच कानि कर्माणि धर्म्याणि लोके5स्मिन् द्विजसत्तम । न हिंसन्तीह भूतानि क्रियमाणानि सर्वदा
Janaka uvāca: kāni karmāṇi dharmyāṇi loke 'smin dvijasattama | na hiṃsantīha bhūtāni kriyamāṇāni sarvadā ||
“Kahit ang taong mataas ang uri sa kapanganakan, kung gagawa siya ng kinapopootan at kinapupulaan, ang gawa ring iyon ang maglalagay ng dungis sa kanya; kaya sa anumang pagtingin, ang paggawa ng masama ay hindi kailanman mabuti.” Pagkaraan ay nagtanong si Janaka: “O pinakadakila sa mga dvija (mga ‘dalawang ulit na isinilang’), alin sa mga gawain sa mundong ito ang tunay na ayon sa dharma—yaong mga gawaing, kahit laging isinasagawa, ay hindi nananakit sa mga nilalang?”
जनक उवाच
Educational Q&A
The verse frames dharma as action measured by its impact on living beings: Janaka seeks deeds that can be performed consistently without causing harm, highlighting ahiṃsā (non-injury) as a central ethical criterion.
In the Śānti Parva’s instructional dialogue, King Janaka addresses a foremost brāhmaṇa and asks for guidance on which worldly actions qualify as truly dharmic—specifically those that do not injure creatures—setting up a discussion on righteous conduct and restraint.