Vasiṣṭha on Saṃsāra, Guṇas, and Misattributed Agency
Mahābhārata 12.292
विश्वामित्रस्य पुत्रत्वमृचीकतनयो5गमत् | ऋग्भि: स्तुत्वा महाबाहो देवान् वै यज्ञभागिन:,महाबाहो! ऋचीकके पुत्र यज्ञमें भाग लेनेवाले देवताओंकी वेदमन्त्रोंद्वारा स्तुति करके विश्वामित्रके पुत्र हो गये
Viśvāmitrasya putratvam ṛcīkatanayo ’gamat | ṛgbhiḥ stutvā mahābāho devān vai yajñabhāginaḥ ||
Wika ni Parāśara: “O makapangyarihang bisig, ang anak ni Ṛcīka ay nagkamit ng kalagayang maibilang na anak ni Viśvāmitra. Nang purihin niya, sa pamamagitan ng mga himno ng Ṛgveda, ang mga diyos na tumatanggap ng kanilang bahagi sa yajña, siya’y naging (itinuring na) anak ni Viśvāmitra.”
पराशर उवाच
The verse highlights the ethical-religious idea that rightful ritual action—praising the gods with Vedic hymns and honoring sacrificial order—can confer recognized status and affiliation (here, ‘sonship’), showing how merit and dharmic conduct shape social and genealogical identity.
Parāśara states that Ṛcīka’s son attained the status of being Viśvāmitra’s son after praising the gods who receive sacrificial shares with Ṛgvedic hymns, indicating a transformation or recognition of lineage through ritual praise.