Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
आप प्रमथगणोंके अधीश्वर हैं। वृषभके कंधोंके समान आपके कंधे भरे हुए हैं। आप पिनाक धनुष धारण करते हैं। शत्रुओंका दमन करनेवाले और दण्डस्वरूप हैं। किरात या तपस्वीके रूपमें विचरते समय आप भोजपत्र और वल्कलवस्त्र धारण करते हैं। आपको नमस्कार है ।।
namo hiraṇyagarbhāya hiraṇyakavacāya ca | hiraṇyakṛtacūḍāya hiraṇyapataye namaḥ ||
Sinabi ni Bhishma: Pagpupugay sa Iyo, Hiraṇyagarbha—ang “Gintong Sinapupunan,” pinagmumulan ng paglitaw ng ginto; pagpupugay sa Iyo na nababalutan ng gintong baluti; pagpupugay sa Iyo na ang putong ay yari sa ginto; pagpupugay sa Iyo, panginoon at maykapangyarihan sa ginto. Ikaw ang pinuno ng mga Pramatha; ang Iyong mga balikat ay punô at matatag na gaya ng balikat ng toro; tangan Mo ang busog na Pināka; Ikaw ang dumudurog sa mga kaaway at ang anyo ng daṇḍa—ang parusang nagtataguyod ng kaayusan. Kapag naglalakbay Ka bilang Kirāta o bilang mapag-asetang ermitanyo, suot Mo ang balat ng punò (bhojapatra) at kasuotang balat-kahoy (valkala). Sa Iyo ako yumuyukod nang may paggalang.
भीष्म उवाच
The verse teaches reverence for the supreme, protective authority embodied in the deity: divine splendor (golden radiance) symbolizes sovereignty, protection, and the power to restrain hostility—supporting dharma through awe, devotion, and moral alignment.
Bhishma is reciting a hymn of praise, offering a sequence of salutations using epithets that highlight the deity’s golden radiance and lordship. The surrounding passage expands this praise with imagery of Shiva’s attendants, weapons, and ascetic/hunter forms.