वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
विश्वावसुश्न गन्धर्वस्तथा नारदपर्वतौ । अप्सरोगणसंघाश्व॒ समाजग्मुरनेकश:
Viśvāvasuś ca gandharvas tathā Nārada-Parvatau | apsarogaṇa-saṅghāś ca samājagmur anekaśaḥ || Sanatkumāra-ādayo maharṣayaḥ, Aṅgirā-ādayaś ca tathā anya-devarṣayaḥ; Viśvāvasu-gandharvaḥ, Nāradaḥ, Parvataś ca, apsarasāṃ ca anekāḥ samūhāḥ tasmin parvate Mahādevasya ārādhanāyai āgacchanti sma ||
Wika ni Bhīṣma: Si Viśvāvasu na Gandharva, at ang mga pantas na sina Nārada at Parvata, kasama ang maraming pangkat ng mga Apsara, ay nagtipon doon sa napakaraming bilang. Si Sanatkumāra at iba pang dakilang ṛṣi, si Aṅgirā at iba pang mga banal na ṛṣi rin—ang mga nilalang na makalangit na ito ay dumarating sa bundok na iyon upang sumamba kay Mahādeva (Śiva).
भीष्म उवाच
Even the highest celestial beings—Gandharvas, Apsarases, and divine sages—seek spiritual merit through humble worship of Mahādeva. The verse highlights devotion as a universal dharmic practice that purifies and elevates, irrespective of status.
Bhīṣma describes a sacred gathering on a mountain where renowned celestial figures (Viśvāvasu, Nārada, Parvata, groups of Apsarases, and great Ṛṣis like Sanatkumāra and Aṅgiras) repeatedly assemble to worship Śiva.