वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
सनत्कुमारप्रमुखास्तथैव च महर्षय: । अज्धिर:प्रमुखाश्वैव तथा देवर्षयो5परे
Sanatkumāra-pramukhās tathaiva ca maharṣayaḥ | Aṅgirāḥ-pramukhāś caiva tathā devarṣayo 'pare ||
Sinabi ni Bhishma: Ang mga dakilang pantas na pinangungunahan ni Sanatkumāra, gayundin yaong pinamumunuan ni Aṅgiras, at iba pang mga banal na rishi, ay karaniwang dumarating doon. Sa diwa ng salaysay, inihaharap nito ang isang sagradong pagtitipon ng mga huwarang nilalang na lumalapit sa banal na pook nang may paggalang—isang halimbawa ng debosyon, disiplina, at ng adhikaing etikal na parangalan ang Banal sa pamamagitan ng pagsamba.
भीष्म उवाच
The verse highlights the ethical and spiritual ideal of seeking the divine with humility: even the highest sages and divine seers assemble for worship, implying that reverence and disciplined devotion are universal duties, not limited by status.
Bhīṣma is describing how renowned sages—led by Sanatkumāra and Aṅgiras—along with other devarṣis, regularly come to that sacred place (the broader passage associates it with worship of Mahādeva/Śiva).