श्रेयो-धर्मकर्मविचारः
Inquiry into Śreyas, Dharma, and Karma
स यावदेवास्ति सशेषभुक् ते प्रजाश्न देव्या च तथैव शुक्ले । तावत् तदज्लेषु विशुद्धभाव: संयम्य पज्चेन्द्रियरूपमेतत्
sa yāvad evāsti saśeṣabhuk te prajāśna devyā ca tathaiva śukle | tāvat tad-ajñeṣu viśuddhabhāvaḥ saṁyamya pañcendriyarūpam etat ||
Wika ni Bhishma: Hangga’t ang ganap na taong may dalisay na kaluluwa ay nananatiling may katawan at patuloy na dumaranas lamang ng nalalabing puwersa ng dating gawa, pinipigil niya ang panloob na kasangkapang ito na may anyo ng limang pandama. Sa panahong iyon, sa loob ng kanyang katawan nananahan ang mga diyos na tagapangasiwa ng mga pandama at ang mga kapangyarihan ng kaalaman—kapwa ang mababa at ang mataas—hanggang sa maubos ang nalalabing karma.
भीष्म उवाच
Even a purified, perfected person may continue in a body due to residual (prārabdha) karma; during this period, liberation is safeguarded by strict restraint of the five-sense apparatus, while the powers of knowledge (lower and higher) remain present and operative without bondage.
In Bhishma’s instruction in the Shanti Parva, he describes the condition of a siddha/viśuddhabhāva person: though still living and undergoing the remainder of past karma, he keeps the senses under control; the presiding deities of the senses and the capacities of knowledge are said to reside in his embodied state until that remainder is spent.