परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
नक्षत्राणीव धिष्ण्येषु बहवस्तारकागणा: । आनन्त्यमुपसम्प्राप्ता: संतोषादिति वैदिकम्
nakṣatrāṇīva dhiṣṇyeṣu bahavas tārakāgaṇāḥ | ānantyam upasamprāptāḥ santoṣād iti vaidikam |
Wika ni Kapila: “Kung paanong maraming kumpol ng mga bituin ang lumilitaw sa iba’t ibang dako ng langit na parang mga konstelasyon, gayon din maraming (mga dalawang-ulit na isinilang) ang nakaaabot sa walang-hanggang kalagayan. Nararating nila ang walang-katapusan na layon sa pamamagitan ng pagkakuntento—ito ang pasya ng Veda.”
कपिल उवाच
Contentment (santoṣa) is presented as a decisive means for attaining the ‘infinite’ or ultimate state; Kapila frames this as a Vedic siddhānta, using the image of countless stars to suggest many beings reaching that goal.
Kapila is instructing his listener in a didactic passage of the Śānti Parva, offering a metaphor: as stars are seen spread across the sky, so many attain the highest end; he attributes their attainment to contentment and cites it as Vedic doctrine.