परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
यद्यागच्छन्ति संसारं पु$नर्योनिषु तादृशा: । न लिप्यन्ते पापकृत्यै:ः कदाचित् कर्मयोनित:
yady āgacchanti saṃsāraṃ punar yoniṣu tādṛśāḥ | na lipyante pāpakṛtyaiḥ kadācit karmayonitaḥ ||
Kahit ang gayong mga dalisay ang kaluluwa ay muling bumalik sa daigdig at isilang sa mga sinapupunang pinaghaharian ng gawa at pananagutan, hindi sila kailanman nadudungisan ng kasalanan dahil lamang sa kalagayang may katawan. Ang kanilang panloob na kadalisayan at kaalaman ang nag-iingat sa kanila sa di-pagkakabit, kaya’t ang mga kapintasan ng larangan ng pagkilos ay hindi kumakapit sa kanila.
कपिल उवाच
Kapila teaches that the truly purified or realized person is not morally stained simply by taking birth again in the world of action; inner detachment and knowledge prevent sinful adhesion (lepa) even amid karmic conditions.
In the Shanti Parva’s philosophical instruction, Kapila is explaining how certain exalted persons may still appear in embodied life, yet remain untouched by wrongdoing; the verse clarifies the distinction between being in a karmic field and being bound by it.