आत्मदर्शन-उपदेशः (Ātma-darśana Upadeśa) — Mind, Senses, and the All-pervading Self
कृष्णद्वैपायन व्यासं पुत्रो वैयासकि: शुक:ः । पप्रच्छ संदेहमिमं छिन्नधर्मार्थसंशयम्
kṛṣṇadvaipāyanaṃ vyāsaṃ putro vaiyāsakiḥ śukaḥ | papraccha saṃdeham imaṃ chinnadharmārthasaṃśayam ||
Wika ni Bhishma: Si Shuka, anak ni Vyasa—si Krishna Dvaipayana—ay lumapit sa kanyang ama at nagtanong tungkol sa pag-aalinlangang ito, upang malinaw na malutas ang kanyang mga pagdududa tungkol sa dharma at artha. Yamang napag-aralan na niya ang mga Veda kasama ang mga sangay nito at ang mga Upanishad, ninanais niyang maunawaan ang nishthika-karma, ang matatag na disiplina ng pamumuhay; at naniwala siyang ang turo ng ama ang mag-aalis sa kanyang mga pagkalito, moral man o praktikal.
भीष्म उवाच
Even after extensive scriptural study, clarity in dharma and artha often requires humble inquiry and guidance from a competent teacher; ethical certainty is presented as something to be ‘cut through’ by right instruction, not merely accumulated learning.
Bhishma introduces a frame-story: Shuka, having studied the Vedas and Upanishads, approaches his father Vyasa and asks him to resolve his doubts about right conduct (dharma) and practical aims (artha), confident that Vyasa’s counsel will remove his uncertainty.