Shloka 26
आत्मदर्शन-उपदेशः (Ātma-darśana Upadeśa) — Mind, Senses, and the All-pervading Self
वेदवादाश्वानुयुगं हसन्तीतीह न: श्रुतम् । आयूंषि चाशिषश्चैव वेदस्यैव च यत्फलम्
vyāsa uvāca | vedavādāśvānuyugaṃ hasantītiha naḥ śrutam | āyūṃṣi cāśiṣaś caiva vedasyaiva ca yat phalam |
Sinabi ni Vyāsa: Narinig namin sa daigdig na ito na habang sumusulong ang mga panahon, ang mga pahayag ng Veda ay nauuwi sa paghamak at pangungutya. Lumiit ang haba ng buhay ng tao; ang mga pagpapala at ninanais na katuparan ay nasasagkaan; at maging ang bunga ng pag-aaral at pagsasagawa ng Veda ay nababawasan. Ipinapakita ng aral na ito ang pagbulusok ng asal sa mga huling yuga at ang pangangailangang manatiling matatag sa dharma kahit humihina ang kakayahan.
व्यास उवाच
Educational Q&A
As time moves through successive yugas, human capacity and reverence for Vedic dharma weaken: lifespans shorten, blessings and aims are harder to realize, and the spiritual efficacy (phala) of Vedic study and observance is experienced as diminished. The implied counsel is to persist in dharma even amid decline.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and the conditions of different ages, Vyāsa states a traditional observation about yuga progression: later ages bring reduced longevity and reduced effectiveness of Vedic practice, along with social ridicule of Vedic teachings.