Shloka 46
Śakra–Namuci-saṃvāda: Śoka-nivāraṇa and Daiva-vicāra
Indra and Namuci on grief, composure, and inevitability
श्रुतिप्रमाणागममड़लै श्व शेते जरामृत्युभयादभीत: । क्षीणे च पुण्ये विगते च पापे ततो निमित्ते च फले विनष्टे । अलेपमाकाशमलिड्मेव- मास्थाय पश्यन्ति महत्यसक्ता:
śruti-pramāṇāgama-maṅgalaiḥ śete jarā-mṛtyu-bhayād abhītaḥ | kṣīṇe ca puṇye vigate ca pāpe tato nimitte ca phale vinaṣṭe | alepam ākāśam aliptam eva māsthāya paśyanti mahati asaktāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Sa pagninilay sa makapangyarihang patotoo ng Veda at sa pagsasagawa ng mapagpalang mga disiplina na itinuturo ng śāstra, napapalaya ang tao sa takot sa pagtanda at kamatayan at nagpapahinga sa kapayapaan. Kapag naubos na ang kabutihan at kasalanan, at kasama nila’y naglalaho ang ligaya at sakit na ibinubunga—kapag ang mga sanhi at ang mga bunga nito’y natunaw na—yaong ganap na di-nakakapit sa anumang bagay ay nananahan sa Kataas-taasang Sarili, walang dungis na gaya ng langit, at tuwirang nasasaksihan Siya.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Scriptural discernment and disciplined practice remove existential fear; when karmic merit and demerit and their results are exhausted, complete non-attachment enables direct realization of the stainless Supreme Self, likened to the sky.
In the Śānti Parva’s instruction section, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira on liberation-oriented dharma: he explains how reliance on śruti and śāstra-guided practice leads from fearlessness to the dissolution of karmic causality and culminates in Brahman-realization.