Śakra–Namuci-saṃvāda: Śoka-nivāraṇa and Daiva-vicāra
Indra and Namuci on grief, composure, and inevitability
दृढेहिं पाशैर्बहुभिविंमुक्त: प्रजानिमित्तैरपि दैवतैश्न । यदा हासौ सुखदुःखे जहाति मुक्तस्तदाग्र्यां गतिमेत्यलिज्र:
dṛḍhaiḥ pāśair bahubhir vimuktaḥ prajā-nimittair api daivataiś ca | yadā hy asau sukha-duḥkhe jahāti muktaḥ tadāgryāṃ gatim eti aliṅgaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang tao’y ginagapos ng maraming matitibay na silo—pagkakapit sa mga supling, at mga gawaing isinasagawa upang palugdan ang iba’t ibang diyos na may pagnanasa sa bunga. Kapag napalaya na sa mga gapos na ito at iniwan ang pag-aalala sa ligaya at sakit, saka—sa pagtalikod sa pagkakakilanlan sa maselang katawan—nararating niya ang kataas-taasang kalagayan, lampas sa lahat ng tanda.”
भीष्म उवाच
Attachments—especially to progeny and to result-seeking ritual actions aimed at pleasing various deities—function as strong bonds. Liberation is described as dropping fixation on pleasure and pain and relinquishing identification with the subtle body, thereby attaining the supreme, attribute-less goal.
In the Śānti Parva’s instruction section, Bhīṣma continues his discourse on renunciation and the path to the highest good, explaining how common worldly motivations create bondage and how inner detachment leads to the supreme state.