Śānti-parva 206: Guṇa-hetu Moha, Kāma-krodha Chain, Indriya-utpatti, and Nirodha
पृथ्व्यां नर: पश्यति नान्तमस्या ह्ान्तश्नास्या भविता चेति विद्धि | पर॑ं नयन्तीह विलोड्यमानं यथा प्लवं वायुरिवार्णवस्थम्
pṛthvyāṃ naraḥ paśyati nāntam asyā hy antaśnāsya bhavitā ceti viddhi | paraṃ nayantīha vilodyamānaṃ yathā plavaṃ vāyur ivārṇavastham ||
Wika ni Bhīṣma: Sa ibabaw ng daigdig na ito, hindi nakikita ng tao ang hanggahan nito; alamin ding ang pinakaloob na sukdulan nito ay hindi mararating. Dito, kapag ang tao’y ginugulo at inuuga ng mga pangyayari, siya’y nadadala pasulong—gaya ng hanging nagtutulak sa bangkang lumulutang sa karagatan. Ang aral: ang buhay ng tao, nakagapos sa lawak at pagbabago-bago ng sanlibutan, ay madaling matangay kung hindi pinatatatag ng malinaw na pag-unawa (viveka) at ng dharma.
भीष्म उवाच
The world is vast and its limits are not easily grasped; when a person is agitated by changing conditions, they are carried along like a boat driven by wind on the ocean. Therefore one should cultivate steadiness—discernment, restraint, and dharma—so as not to be helplessly swept by circumstance.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on right conduct and the nature of worldly life. In this verse he uses a metaphor—wind driving a boat on the sea—to describe how people, when churned by events, are propelled onward without clear control unless anchored in wise discipline.