Śānti-parva 206: Guṇa-hetu Moha, Kāma-krodha Chain, Indriya-utpatti, and Nirodha
अव्यक्तात्मा पुरुषो व्यक्तकर्मा सोव्यक्तत्वं गच्छति हुन्तकाले । तैरेवायं चेन्द्रियैर्वर्थमानै- ग्लयद्िवा5वर्ततेडकामरूप:
avyaktātmā puruṣo vyaktakarmā so 'vyaktatvaṁ gacchati hy antakāle | tair evāyaṁ cendriyaiḥ pravardhamānaiḥ klānto 'pi vā vartate 'kāmarūpaḥ ||
Wika ni Bhishma: Ang tunay na sarili ng tao ay di-nahahantad (avyakta), samantalang ang kanyang mga gawa ay nahahayag sa pamamagitan ng katawan. Kaya sa oras ng kamatayan, pumapanig siya sa kalagayang di-nahahantad. Ngunit dahil hinuhubog ng pagnanasa, ang nilalang na may katawan—taglay ang mismong mga pandamang lumakas sa kanilang mga bagay—ay muling bumabalik sa daigdig, tumatanggap ng panibagong katawan.
भीष्म उवाच
The self is subtle and unmanifest, but actions and sense-engagement are manifest; at death one enters an unmanifest condition, yet if desire persists and the senses remain strengthened by objects, the being returns to saṁsāra and takes another body.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhīṣma explains to the listener (Yudhiṣṭhira in this parva) how the momentum of desire and sense-habits drives continued rebirth even after the dissolution of the body at death.