Keśava-tattva-kathana
On the Principle of Keśava: Cosmogony and Divine Epithets
हाहाकारस्तथा दिक्षु सर्वेषां सुमहानभूत् । तज्ज्योति:ः स्तूयमान सम ब्रह्माणं प्राविशत् तदा
hāhākāras tathā dikṣu sarveṣāṁ sumahān abhūt | taj jyotiḥ stūyamānaṁ sam brahmāṇaṁ prāviśat tadā |
Pagkaraan nito, sumiklab ang napakalakas na sigawan sa lahat ng dako. Ang nilalang na yaong nagliliwanag, na pinupuri ng lahat, ay lumapit kay Brahmā; at sa sandaling iyon, lumakad si Brahmā pasulong upang salubungin ito nang may dangal. Ipinakikita ng tagpong ito na ang pambihirang kapangyarihang espirituwal ay likás na humihila ng paggalang, at ang wastong kapamahalaan ay tumutugon sa nararapat na pagtanggap at pagkilala.
भीष्य उवाच
Extraordinary spiritual radiance (jyotiḥ) evokes spontaneous praise, and rightful cosmic authority (Brahmā) responds with proper honor—highlighting dharmic recognition of merit and the ethics of receiving a worthy guest.
A great tumult rises everywhere; a luminous being, praised by all, comes into Brahmā’s presence, and Brahmā advances to welcome it respectfully.