जनक-राज्ञः मौण्ड्य-परिव्रज्या-विवादः
Janaka’s Renunciation Questioned; Discourse on Dāna and Detachment
“सदा ही याचना करनेवालेको और दम्भीको दी हुई दक्षिणा दावानलमें दी गयी आहुतिके समान व्यर्थ है ।।
jātavedā yathā rājan nādagdhvaivopaśāmyati | sadaiva yācamāno hi tathā śāmyati na dvijaḥ ||
O Hari, kung paanong ang apoy ay hindi humuhupa hangga’t hindi muna nito nauubos ang panggatong, gayon din ang isang brahmin na laging namamalimos: hindi niya nakakamtan ang katahimikan sa loob hangga’t nagpapatuloy ang ugaling palagiang paghingi. Ang kaloob (dakṣiṇā) na ibinibigay sa taong walang tigil ang paghingi at mapagpaimbabaw ay tulad ng handog na inihahagis sa naglalagablab na sunog sa gubat—nasasayang at walang mabuting bunga.
अजुन उवाच
The verse warns that habitual, insatiable begging prevents inner peace, and that gifts given to the perpetually importunate and hypocritical are ethically unfruitful—like offerings thrown into a wildfire.
A speaker addresses a king and uses the image of fire needing fuel to illustrate a moral point about recipients of charity: a person who constantly solicits does not become content, so indiscriminate giving to such a person is portrayed as wasted.