Ākiṃcanya–Tyāga Upadeśa
The Instruction on Non-ownership and Renunciation
देशे समे सुखे चित्रे स्वर्गोद्दिशसमे नृप । श्रिया जुष्टं महावृक्ष॑ न्यग्रोध॑ च सुमण्डलम्
bhīṣma uvāca | deśe same sukhe citre svargoddiśa-same nṛpa | śriyā juṣṭaṃ mahāvṛkṣaṃ nyagrodhaṃ ca sumaṇḍalam |
Sinabi ni Bhishma: O hari, sa isang pook na patag, kaaya-aya, at kahanga-hanga—na kasingganda ng mga hanggahan ng langit—namasdan ni Gautama ang isang maringal na punong balete (nyagrodha), pinagpala ng kasaganaan at nakabuka ang tánan nang ganap na pabilog. Sa dami ng magagandang sanga, wari’y isang malawak na payong panghari; at ang mga ugat nito’y inaalagaan ng tubig na may halong samyo ng sandalwood—isang mapalad na tagpo na naglalatag ng katahimikan, kalinisan, at pagninilay sa dharma para sa susunod na aral.
भीष्म उवाच
The verse prepares a dharmic discourse by placing it in an auspicious, serene environment: a heavenly-like landscape and a banyan resembling a royal parasol. The ethical suggestion is that clarity about dharma is best approached in purity, calmness, and reverence—outer order mirroring inner discipline.
Bhishma describes to the king how the sage Gautama arrives at a delightful, level region and sees a splendid banyan tree with a circular canopy, like a great umbrella, its roots tended with sandalwood-scented water—setting the scene for what follows.