Ākiṃcanya–Tyāga Upadeśa
The Instruction on Non-ownership and Renunciation
ततो<पश्यत् सुरम्येषु सुवर्णसिकताचिते
tato ’paśyat suramyeṣu suvarṇa-sikatā-citeṣu nara-īśvara
Sinabi ni Bhishma: Pagkaraan, sa mga pook na lubhang kaaya-aya—na nagkalat ang buhanging ginto—namasdan ng pantas na si Gautama ang isang napakalaki at maringal na punong balete (nyagrodha). Nakabuka ito nang pabilog sa lahat ng panig; ang lupain ay patag, kaaya-aya, at tila isang bahagi ng langit. Dahil sa marami nitong magagandang sanga, wari’y isang dakilang payong panghari. Ang mga ugat nito’y dinidiligan at pinagyayaman ng tubig na hinaluan ng samyo ng sandalwood, kaya lalo pang nanaig ang banal na katahimikan at mapalad na damdaming bumabalot sa lugar.
भीष्म उवाच
The passage frames a sacred, orderly landscape—golden sand, a canopy-like banyan, sandalwood-scented water—as an external sign of inner dharmic harmony. Such imagery commonly signals a setting fit for tapas, instruction, or a morally significant encounter, emphasizing purity, auspiciousness, and calm as supports for ethical discernment.
Bhishma narrates that Gautama, moving through delightful regions, comes upon an extraordinary banyan tree spreading like a royal parasol. The place is described as level, pleasant, and heaven-like, with the tree’s roots watered by sandalwood-mixed water—preparing the scene for whatever meeting or teaching follows.