Śānti-parva 168: Śoka-nivṛtti-buddhi (The Cognition that Reduces Grief) and Piṅgalā’s Nairāśya
सुचारुवर्णाक्षरचारु भूषितां मनोनुगां निर्धुतवाक्यकण्टकाम् । निशम्य तां पार्थिव पार्थभाषितां गिरं नरेन्द्रा: प्रशशंसुरेव ते
Vaiśaṃpāyana uvāca: sucāruvarṇākṣaracāru-bhūṣitāṃ manonugāṃ nirdhuta-vākyakaṇṭakām | niśamya tāṃ pārthiva pārtha-bhāṣitāṃ giraṃ narendrāḥ praśaśaṃsur eva te, Janamejaya ||
Wika ni Vaiśampāyana: O Janamejaya, nang marinig ng mga hari ang pananalita ni Yudhiṣṭhira—pinalamutian ng maganda at maayos na pagkakaayos ng mga pantig at titik, umaagos na kaayon ng isip, at nalinis sa anumang tusok na kabagsikan o kapintasan sa pagpapahayag—siya’y pinuri nila nang lubos.
वैशग्पायन उवाच
Dharmic speech is marked by clarity, beauty of expression, alignment with sincere intention, and the absence of verbal ‘thorns’—harshness, fault-finding, or injurious phrasing. Such disciplined speech naturally earns respect and acceptance among wise listeners.
Vaiśaṃpāyana narrates to King Janamejaya that after Yudhiṣṭhira spoke, the assembled rulers listened and, recognizing the faultless and gentle excellence of his words, praised him profusely.