Shloka 83
अबुद्धिपूर्वकपापविमोचनप्रश्नः — Janamejaya’s Unintended Transgression and the Indrota Rebuke
शरणागतं च यो हन्यात् तुल्यं तेषां च पातकम् | “जो कोई पुरुष ब्राह्मणकी, लोकमाता गायकी तथा शरणागतकी हत्या करता है, उन तीनोंको समानरूपसे पातक लगता है
śaraṇāgataṃ ca yo hanyāt tulyaṃ teṣāṃ ca pātakam |
Sinabi ni Bhīṣma: “Ang sinumang pumatay sa taong humingi ng kanlungan ay nagkakamit ng kasalanang kapantay ng kasalanang pagpatay sa mga higit na pinangangalagaan ng dharma—gaya ng isang brāhmaṇa at ng baka na itinuturing na ina ng sanlibutan. Ipinahihiwatig ng aral na ito na ang pananakit sa walang kalaban-labang sumuko at nagpasaklolo ay isa sa pinakamabibigat na paglabag sa asal, sapagkat ang paghingi ng kanlungan ay lumilikha ng di-masisirang bigkis ng pag-iingat at pagprotekta.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
To harm or kill a person who has sought refuge is a major adharma; it is treated as a grave sin on par with the most condemned killings (such as of a brāhmaṇa and the cow). Refuge imposes a strict duty of protection.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war. Here he emphasizes the sanctity of śaraṇāgati: once someone surrenders, they must not be harmed, and violating this protection brings severe moral consequence.