त्रिवर्गमूलनिश्चयः — Determining the Roots of Dharma, Artha, and Kāma
Mahābhārata, Śānti-parva 123
इत्येष दण्डो विख्यात आदौ मध्ये तथावरे | भूमिपालो यथान्यायं वर्तेतानेन धर्मवित्,इस तरह यह दण्ड आदि, मध्य और अन्तमें विख्यात है। धर्मज्ञ राजाको चाहिये कि इसके द्वारा न्यायोचित बर्ताव करे
ity eṣa daṇḍo vikhyāta ādau madhye tathāvare | bhūmipālo yathānyāyaṁ vartetānena dharmavit ||
Kaya nga, ang simulain ng daṇḍa—parusa at pamamahala—ay kilala na may bisa sa simula, sa gitna, at sa wakas ng mga gawain. Ang haring may kaalaman sa dharma ay dapat kumilos ayon sa katarungan sa pamamagitan nito: gamitin ang kapangyarihan hindi bilang dahas lamang, kundi bilang sukat na kasangkapan upang itindig ang wastong kaayusan.
वसुहरोम उवाच
Daṇḍa (royal authority and punishment) must be applied consistently and justly in all phases of rule; a dharma-wise king uses it as a disciplined instrument to uphold justice, not as arbitrary violence.
Vasuharoma concludes an instruction on daṇḍa, stating that its proper use is established for every stage of governance, and urging the king to act according to nyāya (justice) through this principle.