Sārasvata–Dadhīca Upākhyāna at Sarasvatī Tīrtha
Balarāma’s Pilgrimage Context
नान्वपश्यत लोकस्थमन्तर्हितमरिंदम । शत्रुओंका दमन करनेवाले नरेश! इसके बाद असितने मुनिवर जैगीषव्यको पुनः किसी लोकमें स्थित नहीं देखा। वे अदृश्य हो गये थे
na anvapaśyat lokastham antarhitam ariṃdama | śatrūṇāṃ damana-karṇe vāle nareśa! tataḥ param asitena munivaraṃ jaigīṣavyaṃ punaḥ kasyāṃcid api loke sthitaṃ na dṛṣṭam | te adṛśyā abhavan |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O hari, manlulupig ng mga kaaway! Pagkaraan nito, hindi na nakita ni Asita ang dakilang pantas na si Jaigīṣavya na nananahan sa alinmang daigdig. Siya’y naglaho sa paningin—naging di-nakikita.”
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights the limits of ordinary perception and the ascetic ideal of withdrawal: a realized sage may become ‘antarhita’—no longer accessible to common sight—signifying detachment from worldly visibility and status.
Vaiśampāyana tells the king that after a certain event, Asita searched for the sage Jaigīṣavya but could not find him in any realm; Jaigīṣavya had disappeared and become invisible.