Shloka 466
Sārasvata–Dadhīca Upākhyāna at Sarasvatī Tīrtha
Balarāma’s Pilgrimage Context
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं परं कौतूहलं हि मे । इसके बाद धैर्यवान् असितने उन लोकोंमें रहनेवाले ब्रह्मययाजी सिद्धों और साधु पुरुषोंसे हाथ जोड़कर विनीतभावसे पूछा--“महात्माओ! मैं महातेजस्वी जैगीषव्यको अब देख नहीं रहा हूँ। आप उनका पता बतावें। मैं उनके विषयमें सुनना चाहता हूँ। इसके लिये मेरे मनमें बड़ी उत्कण्ठा है”
etad icchāmy ahaṃ śrotuṃ paraṃ kautūhalaṃ hi me |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Nais kong marinig ito, sapagkat malalim ang aking pag-uusisa.” Pagkaraan, ang matatag na si Asita, na nakapagdaupang-palad, ay mapagkumbabang nagtanong sa mga Siddha na nag-aalay ng handog kay Brahman at sa mga banal na taong nananahan sa mga daigdig na iyon: “O mga dakilang kaluluwa! Hindi ko na nakikita ngayon ang makapangyarihan at maningning na si Jaigīṣavya. Ipagbigay-alam ninyo kung nasaan siya. Nananabik akong marinig ang tungkol sa kanya; ang aking isip ay punô ng pananabik.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the dharmic posture of inquiry: genuine desire to know should be joined with humility (vinīta-bhāva) and reverence toward the wise. Ethical learning is presented not as argument but as disciplined listening and respectful questioning.
The narrator frames a moment of heightened curiosity. Asita, not seeing the radiant sage Jaigīṣavya, respectfully approaches the Siddhas and holy men of those realms and asks them to reveal where Jaigīṣavya is and to speak about him, driven by strong longing to hear his account.