Shloka 17
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
यत्र ते मुनयो ह्यासन् नानास्वाध्यायवेदिन: । ते समागम्य मुनयः सस्मरुर्वे सरस्वतीम्,जहाँ वे नाना प्रकारके स्वाध्यायोंका ज्ञान रखनेवाले मुनि रहते थे, वहीं उन्होंने परस्पर मिलकर सरस्वती देवीका स्मरण किया
yatra te munayo hy āsan nānāsvādhyāyavedinaḥ | te samāgamya munayaḥ sasmṛrur vai sarasvatīm ||
Doon, sa pook na tinitirhan ng mga rishi—na bihasa sa maraming sangay ng svādhyāya at pagbigkas ng Veda—nagtipon sila at taimtim na inalaala si Sarasvatī. Sa gitna ng mabibigat na pangyayari, itinatampok ng salaysay na ang tunay na patnubay ay hinahanap sa pag-aaral na kaisa ng debosyon, sa pag-anyaya muna sa diyosa ng pananalita at karunungan bago magpatuloy.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Before undertaking weighty deliberation or action, one should ground oneself in disciplined learning (svādhyāya) and seek clarity of speech and intellect by invoking Sarasvatī—symbolizing that knowledge must be accompanied by humility and reverence.
Vaiśampāyana describes a place where learned sages lived; they assemble together and collectively remember/invoke Sarasvatī, signaling a formal, auspicious beginning to counsel, recitation, or decision-making.