Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
नैमिषे मुनयो राजन् समागम्य समासते । तत्र चित्रा: कथा हासन वेदं प्रति जनेश्वर,राजन! जनेश्वर! नैमिषारण्यमें बहुत-से मुनि आकर रहते थे। वहाँ वेदके विषयमें विचित्र कथा-वार्ता होती रहती थी
naimiṣe munayo rājan samāgamya samāsate | tatra citrāḥ kathā hāsan vedaṃ prati janeśvara ||
Wika ni Vaiśampāyana: “O hari, sa Naimiṣa ay nagtitipon at naninirahan nang magkakasama ang mga rishi. Doon, O panginoon ng mga tao, walang humpay silang nagsasagawa ng sari-saring talakayang kahanga-hanga—kung minsan ay magaan at kaaya-aya—na nakasentro sa Veda.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ideal setting for dharmic learning: sages living together in a sacred place, engaging in thoughtful (and even pleasantly tempered) dialogue focused on the Veda—suggesting that knowledge is preserved and clarified through communal inquiry and disciplined conversation.
Vaiśampāyana describes to the king that many sages have assembled in Naimiṣa and are residing there; their ongoing activity is the exchange of diverse discussions and stories concerning the Veda.