धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
स राजकानां सर्वेषां पश्यतां व: किरीटिना । इसी तरह प्रतापी सूतपुत्र कर्ण भी राजाओंसहित तुम सब लोगोंके देखते-देखते किरीटधारी अर्जुनके हाथसे मारा गया
sa rājñāṁ sarveṣāṁ paśyatāṁ vaḥ kirīṭinā | tathā pratāpī sūtaputraḥ karṇo 'pi rājabhiḥ saha yuṣmākaṁ sarveṣāṁ paśyatāṁ-paśyatāṁ kirīṭadhāriṇā arjunena hataḥ |
Wika ni Vaiśampāyana: “Sa harap ng lahat ng mga hari—at sa mismong paningin ninyong lahat—si Karṇa na makapangyarihan, ang matapang na anak ng isang tagapagmaneho ng karwahe, ay napatay rin ng koronadong Arjuna. Ipinapakita ng salaysay na ito ang hayag at nasaksihang katangian ng pangyayari: sa digmaan, maging ang pinakadakila ay bumabagsak sa harap ng tadhana at ng bunga ng mga alyansa at gawaing pinili niya.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the inevitability of consequence in dharmic warfare: even renowned heroes fall, and their end becomes a public moral record. It also stresses the importance of witnessed truth (what is seen by many) in preserving the ethical memory of events.
Vaiśampāyana reports that Karṇa, famed for valor and known as the sūta’s son, is slain by Arjuna, the diadem-bearing warrior, in the sight of assembled kings and the wider audience—emphasizing the decisive and publicly observed turning point in the battle.