Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
अपूरयद् दिश: सर्वा दिवं चातिमहान् स्वनः । राजन्! आनन्दमग्न हुए भूतसमुदायोंके द्वारा किया हुआ वह महान् कोलाहल सम्पूर्ण दिशाओं तथा आकाशमें गूँज उठा
apūrayad diśaḥ sarvā divaṃ cātimahān svanaḥ | rājan ānandamagnair bhūtasamūhair kṛto mahān kolāhalaḥ samantād diśaś ca nabhaś ca nināda |
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, isang napakalakas na tunog ang pumuno sa lahat ng dako, maging sa kalangitan. Ang malaking kaguluhang iyon—na itinaas ng napakaraming nilalang na nalulunod sa galak—ay umalingawngaw sa lahat ng panig, pinatining ang mga direksiyon at ang langit.”
संजय उवाच
The verse highlights how collective emotion—here, a jubilant frenzy among unseen beings—can swell into a world-filling tumult, functioning as a portent in the war narrative and reminding the listener that violence and its aftermath draw in forces beyond the human sphere.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that a tremendous roar arose and echoed through all directions and the sky, produced by hosts of beings exulting in excitement—an atmospheric, ominous soundscape surrounding the events of the Sauptika episode.