Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
सम॑ पर्यपतंश्वान्ये कुर्वन्तो महदाकुलम् । कितने ही मलत्याग करने लगे। कितनोंके पेशाब झड़ने लगे। राजेन्द्र! दूसरे बहुत-से घोड़े और हाथी बन्धन तोड़कर एक साथ ही सब ओर दौड़ने और लोगोंको अत्यन्त व्याकुल करने लगे
samaṃ paryapatañ śvāny anye kurvanto mahad ākulam |
Sinabi ni Sañjaya: Ang iba pa, sa matinding sindak, ay nagtakbuhan sa lahat ng dako at lumikha ng malaking kaguluhan. Maraming hayop ang nawalan ng pagpipigil—may dumumi, may umihi. O Hari, maraming kabayo at elepante ang sabay-sabay na nakaputol sa tali at nagsipagharurot saanman, na nagdulot ng sukdulang paghihirap sa mga tao. Ipinapakita ng tanawing ito na ang lagim at karahasang pinangungunahan ng adharma sa digmaan ay kumakalat lampas sa mga mandirigma, niyayanig maging ang inosente at ang kaayusan ng kalikasan.
संजय उवाच
The passage highlights how fear and adharma-driven violence unleash widespread disorder: the effects of war are not confined to warriors but disturb animals, attendants, and the broader moral and natural order, intensifying collective suffering.
Sañjaya describes a sudden outbreak of panic in the camp: animals and others run in all directions, many lose bodily control, and horses and elephants snap their restraints and stampede, causing severe confusion and distress among the people.