Shloka 141
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
अयुतानि च तत्रासन् प्रयुतान्यर्बुदानि च । रक्षसां घोररूपाणां महतां क्रूरकर्मणाम्
ayutāni ca tatrāsan prayutāny arbudāni ca | rakṣasāṃ ghorarūpāṇāṃ mahatāṃ krūrakarmaṇām ||
Wika ni Sañjaya: Doon, sa gitna ng napakalawak na paglipol, naroon ang mga pangkat ng nakapanghihilakbot na Rākṣasa—malalaking anyo at malulupit ang gawa—na umaabot sa sampu-sampung libo, daan-daang libo, at maging sa mga pulutong na kasinlaki ng «arbuda». Busog at nagagalak sa gitna ng patayan, nagtipon sila roon, kasama ang marami pang ibang nilalang na kumakain ng laman, na nahila ng tanawin ng pagkawasak.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral gravity of war’s aftermath: when slaughter becomes excessive, it attracts and empowers forces symbolizing cruelty and predation. It functions as an ethical warning—violence does not remain contained but invites further degradation and inhumanity.
Sañjaya describes the scene following the night of massacre: terrifying Rākṣasas and other flesh-eating beings assemble in enormous numbers, delighted and satiated by the carnage, emphasizing the horror and scale of the destruction.