Shloka 142
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
मुदितानां वितृप्तानां तस्मिन् महति वैशसे । समेतानि बहून्यासन् भूतानि च जनाधिप
sañjaya uvāca |
muditānāṃ vitṛptānāṃ tasmin mahati vaiśase |
sametāni bahūny āsan bhūtāni ca janādhipa ||
Wika ni Sañjaya: O panginoon ng mga tao, sa dakilang paglipol na iyon, nagtipon ang napakaraming pulutong ng mababangis na nilalang—nagagalak at busog—na nahihila sa patayan na wari’y isang handaan para sa kanila. Ipinapakita ng talatang ito ang sindak na moral ng digmaan: hindi nagtatapos ang karahasan sa pagkamatay ng tao, kundi nagiging pain pa sa malulupit na puwersang mandaragit na nalulugod sa pagdurusa.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical degradation caused by mass violence: slaughter becomes a magnet for cruel, predatory forces that rejoice in suffering, implying that adharma in war has consequences beyond the immediate human conflict.
Sanjaya describes the aftermath/scene of intense killing, where many fearsome beings (bhūtas and similar entities, as elaborated in the surrounding narration) gather at the site, delighted and satisfied by the carnage.