सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
येषामर्थाय पापं स्थाद् विजयस्य सुहृद्वधैः । निर्जितिरप्रमत्ति्हि वेजिता जितकाशिन:
yeṣām arthāya pāpaṁ syād vijayasya suhṛd-vadhaiḥ | nirjitir apramattir hi vejītā jitakāśinaḥ ||
Wika ni Sūta: Yaong mga, alang-alang sa tagumpay, ay nagkakasala sa pagpatay sa sarili nilang mga kaibigang nagmamalasakit, maaaring magalak muna sa ningning ng pananaig; ngunit sa huli, tiyak silang mapapabagsak—matatalo sa kamay ng mga kaaway na laging mapagmatyag—sapagkat ang tagumpay na may bahid ng kasalanan ay hindi tumitindig nang matagal.
सूत उवाच
Victory gained through adharma—especially by harming one’s own friends and well-wishers—may bring brief exhilaration, but it is unstable; moral taint invites eventual downfall, often at the hands of vigilant opponents.
In the Sauptika Parva context, the narrator (Sūta) reflects on the consequences of ruthless, unethical conduct in war, warning that triumph achieved through sinful means turns into eventual defeat.